Online op www.myjells.nl

Ineens, zomaar inééns vatte ik donderdagmiddag het plan op om een website te gaan maken. Weg met dat WordPress in de URL, gewoon iets van mezelf! En dan moet het ook gelijk hè, zo ben ik. Dus ik heb direct maar even mijn domeinnaam veilig gesteld, en there we go!

Ik heb besloten om toch maar gewoon verder te gaan onder Jells, en mijn website ook weer MyJells te noemen. De redenen: Jells is hoe mijn vrienden me noemen en mijn moeder noemt me altijd Majjelle. Ergens is ze vergeten dat ze een ‘r’ in mijn naam heeft gezet, en ze besloot die vervangen door een extra ‘j’. Zo’n beetje rond mijn pubertijd kon ik me daar enorm aan storen, er staat tenslotte gewoon wél een ‘r’ in mijn naam. Maar nu mag ze het lekker zo blijven zeggen.

Dan eventjes een lesje over de uitspraak. Jammer is namelijk dat iedereen het nu op zijn Engels probeert uit te spreken. Ik snap dat, My is natuurlijk heel Engels. Maar Jells hoeft dan dus weer niet op zijn Engels hè. Gewoon My en dan Jells, met een Nederlandse Jeej. Afgesproken? En My mag je ook weglaten hoor, doe maar gewoon Jells, da’s makkelijkerder.

De dag van gisteren heb ik besteed aan het bouwen van mijn website. En dat was niet zo makkelijk als je een leek bent. Omgaan met dashboarden kan ik wel, maar het helemaal nieuw maken: dat is dus nieuw. Maar ik kan je vertellen: het is gelukt! Ik snap bijna alles: met een hoop van mezelf en een beetje van Google. Ik heb mijn eigen website gebouwd, in een dag. En ik had maar één keer support nodig van Isaac, die denk ik ergens in Amerika huist, maar mij prima hielp binnen een paar uur. Topper, die Isaac.

Na wat finetuning en het kopiëren van de blogs van mijn vorige pagina is mijn website klaar voor de wereld! Ik vind het tijd om online te gaan, en ik ben blij! Het betekent ook dat ik deze website niet meer ga gebruiken. En dat ik dus een aantal bloggers kwijtraak die mij hier volgen. Maar niet getreurd, op mijn andere site kun je mij gewoon gaan volgen. Via Facebook of door je e-mailadres achter te laten voor een alert bij een nieuw bericht. Tot daar?!

Bedankt voor alles!

♡ Jells

Advertenties

Gay meets girl (2)

Lieve Johan,

Wat een feestje, zo’n brief van jou! Sorry dat ik een beetje laat antwoord, ik was gewoon erg druk, dat heb je dan wel eens. En daarnaast had ik ook wat probleempjes met de website, en kreeg ik het niet gepost onder jouw post! Nu kan dat gewoon. Ik voel me weer zoals vroeger alleen dan blijer: toen had ik verschillende duffe penvriendinnen. Oldskool via de post natuurlijk, want e-mail of Facebook bestond gewoon niet.

Daten, ik vind het reuzespannend en fantastisch voor je ego! Ik ben zo’n halsoverkop-dater. Life begins at the end of your comfortzone, je wordt er niet slechter van! Ik was een laatbloeier: Mijn dateperiode startte eigenlijk pas op mijn 27e ofzo, nadat mijn eerste poging om getrouwd te zijn mislukte. Ik heb het eerst zeker anderhalf jaar rustig aan gedaan. Feestje hier, feestje daar, maar verder bleef het gewoon rustig in datingland. Eigenlijk, en daar zouden partnerzoekende mensen eens over na moeten denken, kom je er te laat achter dat je eigenlijk had moeten beginnen met serieus daten. Dus start met daten zodra je één keer bedacht hebt dat je misschien wel weer wat nieuws wilt. En niet zoveel tegelijk, dat is zwaar vermoeiend.

Apps zijn inderdaad een uitkomst. Tinder heb ik niet gebruikt, ik vond dat een beestenkeuring gelijk. Tinder kwam ook een beetje ná mijn datingtijd trouwens. Ik had mijn Whatsapp (waar ik dan ook hele verhalen van archiveerde) Facebook en zelfs een keer de chat van Wordfeud, dat Wordfeuten deed ik er maar bij, de chat was veel leuker. Serieus, als de chat dan vol was (want je heb daar dus een max aantal chatberichtjes) dan begonnen we een nieuw spelletje, raar eigenlijk.

Ik had één regel in het hele datingverhaal was: géén Lekkerlandse mannen. Ik heb me er redelijk aan gehouden. Want iedere kus wordt de volgende dag breed uitgemeten, en zodra ik maar een man over de vloer had, hing de buurvrouw de volgende dag schreeuwend over de schutting: ‘OOOHHH, WORDT DAT ONZE NIEUWE BUURMAN?’ Echt gebeurd. Brrrrrrr.

Haha, afspraakjes op de parkeerplaats! Ik heb dat gewoon gedaan ook, wat een gedoe. Een versnellingspook in je bovenbeen, handrem in je kont en met de beslagen raampjes doe je dan uiteraard even Leonardo en Kate na (ik heb de film nog niet eens helemaal gezien, weet je dat?!). Maar achteraf dan denk je: belachelijk zeg, hoe oud ben je? Maarja, ik kan moeilijk iedereen mee naar huis nemen voor een afzakkertje.

Wat een blamage hè, die slechte openingszinnen. Top en bottom weet ik, ook al kom ik uit een durp!! Ik snap het dan alleen niet zo goed, want ik vind het een rare uitdrukking, mag ik dat zeggen? Ik vind dus dat ‘schroef of moer’ beter op zijn plaats zou zijn. Of denk je van niet?

Een heteroman vraagt zulke dingen niet. Wel gaan ze opscheppen over hun eigen gereedschap of kunsten. Dat is mooi. En ze weten het ook zo te draaien dat het binnen 3 appjes over seks gaat. Ze sturen gerust foto’s van hunzelf in boxer ofzo. Dat is ook schrikbarend soms, geloof me, ik heb de gekste dingen meegemaakt. Ik kan daar in de meeste gevallen niet blij van worden, of ben ik dan een droogstoppel? Er waren natuurlijk uitzonderingen hè. Stel dat één van de heren die ik de hemel in geprezen heb om zijn fantastische boxer dit leest. Ik begrijp daarentegen wel dat mannen wél weer blij worden van foto’s, niet per se van mij natuurlijk, maar algemeen. Heb jij dat ook?

Met één jongeman had ik iedere week een soort mini-date. Stiekem, in een achterpad, waar ik tóch langs kwam. Mooi is dat dan: expres lang wachten, rondje lopen, teuten, om dan toch maar eventjes te kunnen kletsen. Tot een echt date is het nooit gekomen, toen we het daar achteraf eens over hadden baalden we daar allebei als een stekker van, maar toen was het te laat. Dus tip #2 in het daten: bij twijfel, gewoon doen!

Daarnaast heb ik ook nog anderhalve maand Relatieplanet.nl geprobeerd. Wat een ramp was dat. DRUK DRUK DRUK! Ik had, zoals je van mij zult verwachten, een prachtig en grappig profiel geschreven, en deze voorzien van een voordelige foto van mezelf. Ik verbaasde me over het feit dat mannen dat dus niet deden. Een onvolledig profiel en lelijke foto: zo sta je nog wel even op Relatieplanet. Ik kreeg híer dus de stomste openingszinnen, die in 293 gevallen over mijn ogen gingen. Zo bleu. Verder knap ik volledig af op mannen die geen Nederlands kunnen schrijven. René is zo blij dat hij woordvoorspelling heeft!

Ik heb één keer iemand aan de haak gehad die ook niet helemaal spoorde. Die gast ging me dus stalken. Hij stak met kop en schouders boven de rest uit in zijn openingsmail, en hij typte een lang verhaal. Hij had alleen geen foto, dat was jammer. Maar hoe langer we contact hadden, hoe enger het werd. Hij appte me tig keer per dag, belde 5 keer heel geïnteresseerd hoe het ging en had het tijdens het tweede telefoongesprek al over ‘als we samenwonen’. Ik dacht: ‘woohooohooo.’ Ik ging niet meer reageren, hij daardoor extra veel, en op een gegeven moment heb ik het maar gewoon gezegd dat het niets werd. Toen was hij (na 5 geweldige dagen) helemaal van streek en had hij een gesprek bij zijn psycholoog nodig. Ik heb voor het eerst van mijn leven iemand geblokkeerd op WhatsApp.

Mijn grootste afknapper… dat was niet écht een date. Maar op een gegeven nacht stond hier ineens een jongeman voor de deur na een feestje. Wat een dikke stress. Ik vond hem leuk, ik was alleen niet zo dronken als hij. BTW, ik ben nog nooit dronken geweest. Ben jij wel eens dronken geweest?

Ik was aangeschoten, dat dan weer wel. Maargoed, ik vond hem leuk, dus ik deed de deur open, nadat ik wel wat reparatiewerk aan mijn gezicht had verricht. Dat laatste had ik ook kunnen laten, want wat gebeurt er? Hij gaat op de bank zitten, en voor ik hem een zoen heb kunnen geven: FLOEP, hij valt zo in slaap! Dat vond ik dus wel een dingetje. Ik wijd het aan de alcohol, niet aan mezelf. Ik heb hem rond 5 uur maar wakker gemaakt en naar huis gestuurd. Zo ben ik dan ook wel weer. #doei

HAHAHA, ik ging ook tig keer naar de wc voor een date! Wat tof , ik voel met je mee! Pfff, ik werd er wel een beetje moe van hoor, want na 5x dacht ik wel: nu kán het toch gewoon lichamelijk gezien niet meer. Maar dan toch weer wel. Bij mij was het dan wel over zodra ik de deur uit stapte. Dat leek me dus een ramp, dat je dan bij hem of ergens in een restaurant óók nog een keer moet.

Ik was niet zo mee naar huis nemerig, dat had toch ook weer met dat dorp te maken. Maar natuurlijk was alles wel geschoren, gewoon omdat je je dan zekerder en sexy voelt. Enne.. you’ll never know! Ik hoorde wel eens dat vrouwen dan expres niet hadden geschoren, omdat dat dan een drempel zou zijn om dingen niet te doen. Dan baal je natuurlijk als een stekker als er toch iemand over je benen aait en een stekelvarken treft.

Haaaa, cool, Jessy uit Free Willy! Dat is de eerste film die ik gezien heb ooit, en daarna de Sound of Music. Ik vond die Karl dus leuk, van the Sound of Music. En de film heel spannend met die Duitsers. Ben je nooit naar Duitsland afgereisd? Ik heb altijd het idee dat homo’s Duits echt een ubersexy taal vinden. Is dat zo?

Ik ben niet heel ver gereden voor die dates. Rotterdam en Dordt was het meestal, ik liet ze naar mij komen. Oh nee, ze kwamen graag mijn kant op moet ik zeggen. Ben jij de vrouw in de relatie of de man? Want de mannen zijn toch meestal degenen die het reislustigst zijn.

Zo, inderdaad zeg, niets laten horen na een date is echt verschrikkelijk. Dat is echt zo slecht! Gelijk killen die gasten. Nee is ook een antwoord. Vrouwen hebben daar nog meer behoefte aan dan mannen hoor. Altijd eventjes dat appje, zoveel moeite is het niet. Ik had er ook zo eentje, iedere keer contact, en dan ineens was het weer over. Wat bleek, nadat ik dat toch eens vroeg: hij vond mijn kind een obstakel. Als hij dat nou gewoon gezegd had, ik begrijp dat natuurlijk gewoon. Dan had ik gewoon ook gekapt met aandacht vragen .

Enne… ik weet nu nog steeds niets hoe jij je wederhelft hebt gevonden… Want dat blijft nog even een verrassing in je hele verhaal.

♥Jells

P.S. weekend = joggingbroek-en-slobbertruien. Je hebt toch niet zo’n dun grijs pyjamabroekje aan hè? Vanmorgen heb ik de badkamer schoongemaakt in mijn lingerie. Gewoon omdat het kan.

Gay meets girl (1)

Lieve Jells,

Ik ben reuze benieuwd hoe jij als vrouw je huidige lover aan de haak hebt geslagen! Ik ben inmiddels al een jaar voorzien van een fantastische vent en ik ben blij dat ik dat daten achter de rug heb. Toch kijk ik ook weer met veel plezier terug op mijn date periode. Ik ben benieuwd hoe jou dat is vergaan, misschien wil je daar iets over vertellen? Date je als vrouw nu anders dan een homo of werkt dat eigenlijk gewoon hetzelfde? Wellicht komen we daar achter als ik jou eerst mijn kant van het verhaal vertel en dan mag jij de jouwe met mij delen. Deal?

Daten via de app
Daten als homo is eigenlijk niet zo lastig. Je hebt genoeg applicaties op je telefoon die je met jongens in contact brengen. Om er wat te noemen: Grindr (ja, waar al die mediarelletjes om zijn geweest omtrent Onno Hoes), Gay.nl, Tinder en nog veel meer. Ik begon hiermee toen ik zo’n 24 jaar was nadat mijn relatie uit was (ja, ik kwam pas laat echt volledig uit de kast) en heb dat tot mijn 28e volgehouden. Daarna kwam mijn huidige lover om de hoek kijken. Voor die tijd heb ik een aantal keer een vriendje gehad, waarvan ik de meesten leerde kennen via zo’n app.

Hoe date je als vrouw en hoe doe je dat überhaupt in een dorp? Kan je dan wel ongezien een date meenemen naar huis of word je toch altijd stiekem in de gaten gehouden? Of parkeer je misschien je auto ergens op een parkeerplaats (Oh, wat fout!)? Ik kan me voorstellen dat zo’n app dan echt een uitkomst is!

De leukste vragen en meest originele afknappers
Dat digitale geklets vond ik altijd best leuk. Ik houd wel van een gezellig praatje. Ik heb echt superleuke gesprekken gehad over de app. Toch zijn er ook vragen aan me gesteld, waarvan ik toch echt dacht: Oké, wat moet ik hiermee? Om je een indruk te geven heb ik de leukste en ware afknappers geselecteerd:

•‘Top of bottom’? – Ja, geen ‘hoi’ dus, maar direct to the point. Nu houd ik wel van direct, maar dit vond ik echt wel heel oppervlakkig. Weet je trouwens wel het verschil tussen top en bottom of moet ik je dat uitleggen? 😉
•‘Hoi’ of ‘Hallo’ – Meer niet dus, haha! Dan zeg je ‘hoi’ terug en dan krijg je weer dezelfde reactie. Nee, dat was niet echt aan mij besteed. Een beetje originele binnenkomer vind ik wel leuk.
•‘Hoeveel centimeter?’ – Ja, echt, dat werd gevraagd! Ook zonder enige verdere aankondiging. Serieus, denk jij nu echt dat ik met een centimeter naast mijn broekslang neerleg in opgewonden toestand? Vraagt een heteroman aan jou als vrouw bijvoorbeeld ook hoe groot de omvang van je borsten is? Ik kan het me niet voorstellen…

Wat was jouw grootste afknapper op een date? Of ging het bij jou wel altijd goed?

Schijtnerveus
Ik weet niet of jij daar last van had, maar ik was meestal erg nerveus als ik ging daten. Ik zat een dag van tevoren al te schijten. Mijn darmen draaiden op volle toeren en dus was de productie daar ook naar. Zelfs een uur voordat ik wegmoest, zat ik nog steeds op het toilet. Als ik heel eerlijk ben, vond ik dat het eigenlijk het fijnste aan daten. Ik had even geen last meer van buikkrampen. Slecht hè? Uiteraard moest het gehele huis op en top zijn, want stel je voor dat je date mee ging naar huis. Niets is zo’n afknapper als een rommelig en vies huis. Uiteraard gold dat ook op het gebied van persoonlijke verzorging. Niet alleen een lekker luchtje, maar ook moest alles netjes getrimd en geschoren zijn. Vertel het maar niet door, maar ik heb weleens een date gehad met een persoon die daar dus niet aan deed. Ik vond dat zo ontzettend vies.

Hoe schoon ben jij eigenlijk als vrouw? Zat je ook altijd de hele dag op het toilet net als mij? Mocht iemand überhaupt wel met mee naar je huis?

Wat ik leuk vond aan daten
Ondanks dat ik van mezelf best een angstig persoon ben, heb ik daten ook altijd wel leuk gevonden. Vooral het reizen. In heb zelfs in Friesland, Limburg, Groningen en België een date gehad (Voor de duidelijkheid: ik ben heus niet met iedereen het bed in gedoken! Ik ging altijd op date met een serieuze insteek!). Iets dat eigenlijk totaal niet bij me past, maar blijkbaar ben ik toch iemand van de uitersten. Misschien dat ik daarom altijd een zwak heb gehad voor ‘foute’ mannen. Robbie Williams in z’n vroegere periode vond ik altijd woest aantrekkelijk, net als Leonardo Dicaprio. Ik voelde me vaak aangetrokken tot mannen met veel problemen. Dit varieerde van geldproblemen tot mannen met een zwaar narcistische persoonlijkheid en alles dat daar tussenin zat. Waarom ik dat deed? Tja, misschien ben ik zelf ook wel een tikkeltje gestoord?

Het meest verliefd was ik vroeger echter op Jessy uit Free Willy. Toen we in groep 7 deel 2 keken van die film, wist ik helemaal zeker dat ik op mannen viel. Ken je hem? Tjonge, ik was vuurrood van warmte na het zien van die film. Toen hij in zijn zwembroek uit het water kwam, werd ik spontaan verliefd. Het is een beeld of herinnering dat me altijd is bijgebleven.

Wat ik altijd heb gehaat aan daten
Enfin, terug naar het onderwerp. Daten nam ook altijd een bepaalde onzekerheid met zich mee. Van die jongens bijvoorbeeld die niet terug appen terwijl je een fantastische dag en/of avond hebt gehad. Ik had daar zo’n schurfthekel aan, maar ik trapte elke keer opnieuw in dezelfde valkuil. Wat een rampgevallen waren dat! Vrienden om me heen zeiden regelmatig: laat toch gaan, voor hem tien anderen voor jou. Voor een high sensitive persoontje als ik ben, is dat echter verrekt lastig. Ik heb gewoon duidelijkheid nodig. Gewoon iemand die zegt waar het op staat, zelfs als ik dat niet leuk vind.

Wat is jouw verhaal?
Heb jij daten leuk gevonden? Of had je er wellicht een schurfthekel aan? Ik ben superbenieuwd naar jouw ervaringen! Je hoeft me niet alles te vertellen hoor, maar het mag wel uiteraard…

X Johan

P.S. ik schreef mijn brief aan jou in een a-sexy outfit haha, maar dat terzijde!

Vet!

Ik vind ‘vet’ zo’n verschrikkelijk woord! Het zet aan, het is slecht voor je in veel gevallen (maar zó lekker) en het ziet er niet uit. Vooral dat laatste is een dingetje. En mede daarom ga ik naar de sportschool.

De sportschool, daar zou je toch een goed gevoel van moeten krijgen. Maar dát ging gisterenavond eventjes mis. Ik ga gewoon naar de sportschool bij ons in het dorp. Een huis-, tuin- en keukensportschool. Die nog dicht gaat in de zomervakantie (da’s kak). Ons kent ons. Superleuk, ik ga echt heel graag! Tot gisterenavond…

Ik werk me iedere dinsdag in het zweet bij Insanity. Insanity zegt het al een beetje: je moet er insane voor zijn. Dus onze tongen hangen letterlijk op onze tenen aan het eind van zo’n les, maar onze kipfiletjes en vetjes vliegen er af! De Baywatch-figuurtjes vliegen door de zaal.

Na de Insanity-les hebben we standaard een weegmomentje. Op de weegschaal, die pontificaal is opgesteld als middelpunt van de fitnessruimte. We rennen eerst allemaal om het hardst naar de wc om de laatste kilo te lozen. Daarna gaan de schoentjes uit (die wegen ook een halve kilo) en tippelen we met 3 of 4 dames gezusterlijk naar de weegschaal, waar we dan als een stel pubers heel druk doen over ons gewicht. 70.0 Kilo was het, schoon aan de haak. Het viel me tegen.
image
Thuis wegen doe ik niet meer. Ik weet ineens weer waar mijn aversie tegen het woord ‘vet’ vandaan komt. Ik heb een weegschaal, en die kan je vetpercentage meten. Ik geloof daar geen bal van, want hoe kan dat ding dat nou zien aan de onderkant van mijn voeten? Daar waar vooral eelt huist. Maar dat kon hij, de knapperd. Ik voerde mijn lengte in, sprong op die weegschaal en daar stond het: ik blubberde zo de categorie ‘VET’ binnen volgens het schermpje. Belachelijk. Ik geloof veel, maar mijn weegschaal geloof ik niet. Ik heb het ding nog naar de benedenverdieping versleept, wellicht had het iets te maken met de luchtdruk. Lager op de aarde is een lager gewicht, zo dacht ik. Maar nee, het hielp niet, hij bleef volhouden dat ik vet was. Op de mat woog ik wél 10 kilo lichter trouwens, dat was tof.

Maar sindsdien weeg ik dus op de sportschool omdat ik mijn eigen weegschaal een eikel vind. Maar ook daar valt het ie-de-re week weer tegen. Het clubje wegers snapt ook niet dat we allemaal zo verschillend zijn, maar toch zo’n beetje hetzelfde wegen. Of nog gekker: Ik ben een kop kleiner dan m’n sportmaatje, maar woog gisteren 2 kilo méér dan haar, terwijl mijn buik weer minder omtrek heeft. Dát was raar…

Wij togen voor een verklaring naar onze (groepsles)leider, de eigenaar van de sportschool. Die is naast eigenaar en leider ook fysio, en weet daarnaast alles van baco’s, mexicano’s met pindasaus, RedBull, noedels en 4 kilo afvallen. Dit laatste vertelde hij een maand lang iedere les, de mexicano roken we af en toe en de RedBull werd ons bijna fataal want daar werd hij hyper van tijdens een toch al zware les. Maar hij wist vást een verklaring voor mijn abominabele gewicht. En ja, daar kwam het, met een stalen gezicht, alsof daarna niet mijn hele ‘het-valt-toch-nog-wel-mee-met-me-wereld’ instortte. In één woord tetterde het door de sportschool: ‘Vet!’ En er achteraan, alsof het nog niet duidelijk was: ‘Jij hebt meer vet.’ En bedankt.

Daarna volgde een beschamend lichamelijk onderzoek. Er werd eens in mijn bovenarmen geknepen en tegelijk ook in die van de dame naast me. Drie anderen stonden met hun neus bovenop mijn bovenarmen en ja, ik had echt meer vet, de anderen zagen het ook. Ik prefereer gewoon ‘dikke olifantenhuid’. Daarna waren de billen aan de beurt. Dat was een betere uitslag want ‘ik had op zéker een grotere bilspier’ dan mijn buurvrouw. ‘Yes! Het zijn spieren!’ jubelde het een momentje in mij!

De vreugde duurde niet lang en mijn hoofd maakte dat geluid wat je hoort als je een plaat stopzet. Want daar kwam de volgende steek, compleet met wijsvinger: ‘Maar… vergeet niet wat er nog onzichtbaar is. Tussen je organen hoopt zich ook vet op.’ Dát is het hè, ik heb onzichtbaar vet. Er zitten verborgen hoopjes tussen mijn rechter bijnier en mijn linker longkwab. En die zorgen ervoor dat ik onzichtbaar zwaar ben, behalve dan als ik die cijfers op de weegschaal zie, dan is het ineens een dreun in je gezichtsveld.

Als klap op de vuurpijl hebben we gisterenavond ook nog even ‘navels na zwangerschap’ vergeleken. Ik beweerde namelijk dat je navel verpest wordt door een zwangerschap, dat slaat een enorm gat in je buik. Waardoor dan je buik ook weer dikker lijkt in mijn geval. Dus ik zwiepte, samen met wat andere moeders, die navel naar buiten. En ook direct weer naar binnen want ons aller leider riep met grote ogen richting mijn krater uit: ‘Wooow, het lijkt wel een schotwond!’ ………….

Resultaat van deze sportles is wel dat ik mijn tel-je-voer-app weer in de actieve modus heb staan. Vanaf vandaag houd ik weer bij wat ik eet zodat ik niet alles wat lekker is in mijn mik stop. En dan ga ik 3 kilo onzichtbaar vet afvallen. En ik zeg je: dát is pas vet!

♡Jells

P.s. Wat er ook gebeurt, altijd blijven lachen! Like http://www.facebook.com/myjells gewoon even, en mis niets…

Vrouwen poepen niet

Reken maar van YES! Vrouwen poepen ook! Mijn vriend René deelt die overtuiging niet. Het is volgens hem synoniem aan ‘je ouders hebben geen sex’. Snap je? Je wilt het niet weten. Nu weet hij inmiddels heus wel dat ik ook poep, want anders moet hij toch eens langs een KNO-arts. Sterker nog, ik poep niet alleen, ik vind het ook een bereleuk onderwerp om over te praten!

Het wordt nóg sterker: mijn vriendin/collega en ik zitten tegen een klein obsessietje aan. Ik weet gewoon zonder woorden al dat zij een grote boodschap aan het doen is. Hoe? Wel, wij hebben de geweldige inside joke om een foto te maken van de toiletrol tijdens de daad. Dus we hebben inmiddels foto’s van o.a. het veegpapier in Praag, van een hotel langs de snelweg in Neurnberg, thuis en daarnaast 137 dezelfde foto’s van de wc-rolhouder op het werk (ochtendrituelen moet je in ere houden). Ik ga de foto’s bundelen, en misschien wel af laten drukken op wc-papier.

Onze obsessie voor hoopjes leggen ging op een gegeven moment zelfs zó ver dat we wilden weten wie van ons nou het meeste ging op het werk. Dat hielden we bij met een verstopte pen in het bakje van de maandverbandzakjes. Ik tekende ook wel eens een smiley op de wc-rol en rolde hem dan weer op. Doel: een geluksmomentje voor de volgende poepert. Maar iedere grote beurt turfden we dus op het achterste zakje. Helaas heeft ooit iemand ons zakje gestolen, ik wist niet hoe snel ik af moest knijpen om dat aan haar te vertellen. Maar ik won, dat weet ik nog! Ook resulteerde deze goeie grap in extra wc-bezoekjes, omdat we soms zúlke pleepraat hadden, dat we het even uit moesten proesten. Don’t tell the boss…

Het zit in mijn familie. Mijn broertje en ik kunnen ook wel eens stinkende praatjes houden op de familie-app. Het leukst is het verrassingseffect: gewoon plompverloren ‘ik zit te kakken’ typen, met daarna die schattige drol-smiley. Dat slaat altijd in als een stinkbommetje. Een foto van mijn broertjes broek op zijn enkels is ook een normale zaak. Althans, die mening delen mijn broertje en ik. Mijn zwager, die als het enige niet-gezinslid ook aan de familie-app deelneemt, heeft soms het plaatsvervangend schaamrood op zijn kaken staan.

Vorige week had ik een klein drama in huis: de wc was verstopt, op vrijdagavond. Ik heb maar één wc, dus wat doe je dan?
image
Uiteraard heb ik dit eerst gedeeld met alle onvrijwillig geïnteresseerden op de app. Ik heb de heren des huizes een verbod op ‘wc-papier in de wc gooien’ gegeven, en drollen waren ook verboden! Dus ik op zaterdagmorgen samen met Owen richting mijn ouders, waar mijn vader mij al begroette met: ‘Laat me raden…’

Maar wat wil je: van de weeromstuit weigerde mijn lichaam enig afval los te laten. Zo irritant, die solidariteit aan mijn wc: hij verstopt, ik verstopt! Ik ben nu dus in de overtuiging dat de spreuk ‘zoals je thuis kakt, kak je nergens’ gewoon ook echt waar is. Dát vind ik nou een mooie tegeltjeswijsheid.

Zondags heb ik na het tweede bezoekje aan mijn ouders’ toilet de sjoefsjoef van de buurman geleend. Dat is dus een tof ding! Geen idee hoe hij heet, ik denk ‘ontstopper’, maar hij zegt sjoefsjoef tijdens het gebruik. En wat schertst mijn verbazing: daar ging het water ineens!
image
Met dat ik sta te sjoefen (ik vond het gewoon ook echt leuk om te doen), ontdek ik ineens ook wie de boosdoener is: De wc-verfrisser die in de wc hing. Die was weg. Kwijt. Doorgespoeld. En níémand had het gedaan. Mijn volgende kind noem ik dus Niemand. Dan kan ik Niemand de schuld geven van alles.

Zondagavond laat had ik, vanwege ruim twee dagen opstopping in mezelf, een kleine paniekaanval. Ik ben toen maar eens bij de buren langs gegaan voor een prio 1. De buurman was gelukkig verdiept in zijn film, want je schaamt je toch een ongeluk hè. Poepen is fijn, maar het stinkt zo. En nee, het was wéér niet om over op de app te schrijven. Ik wilde dat ik er de schijt van kreeg.

Op maandagochtend half 9 heb ik de woningbouw gebeld. Toch wel aangegeven dat er spoed bij was omdat er inmiddels zo’n 4 kilo opgehoopt was in mijn lichaam. Dat laatste heb ik natuurlijk alleen maar gedacht, maar de zin ‘ik moet nu elke keer bij mijn ouders’ moest genoeg zeggen. Maar nee, niemand had er boodschap aan: pas om half 5 belde de wc-ontstopper en het werd écht de volgende dag. En dus nóg maar een nachtje zonder wc… Ik mopperen, maar René was het met die mensen eens dat een werkende wc geen eerste levensbehoefte is. Nou, daar wil ik nog wel eens over discussieren, híj gaat maar één keer in de drie dagen en ik doorgaans drie keer per één dag.

Toen ik dinsdagmiddag eindelijk alles kon loslaten op mijn eigen wc, ben ik van blijdschap een gesprek met de wc-rol aangegaan. Hij vond het ook fijn om weer slanker te worden, zei hij.

Ik hoop dat ik wel een statement heb gemaakt met deze blog: vrouwen poepen ook. En stiekem zijn ze er best druk mee. Of ben ik nu weer een uitzondering?

♡ Jells

P.S. Meer lezen van Jells? Like http://www.facebook.com/myjells en mis niets!

Follow my blog with Bloglovin

Voor de papa van Aylan

Normaal gesproken schrijf ik voornamelijk grappige dingen. Daar ga ik ook vooral mee door! Meestal komen die voort uit dingen waar ik druk mee ben, in mijn hoofd vooral. Emoties en triggers spelen hierbij een grote rol, en naast de hoogtepunten in mijn leven, zijn er soms ook van die emo momentjes.

De laatste weken ben ik heel druk in mijn hoofd met ‘teveel mensen in te weinig boot’. Zoals zoveel mensen daar heel druk mee zijn. De reacties zijn wisselend. Sommigen zijn pertinent tegen. Ik zeg: bang voor hun eigen hachje. Ik kan daar ontzettend boos om worden. Ik ben een medestrijder, voor het behoud van al die honderden kapiteins op één schip. Ik kan regelmatig huilen om de dingen die deze mensen mee moeten maken. En het houdt niet op.

Mijn boosheid begon maanden geleden toen er ineens overal zomaar schepen opdoken. Zonder de scheepshelden die voor te veel geld een plaatsje verkochten: tussen de reling en 593 andere vluchtelingen. Die zelf ook opstapten, maar halverwege het ruime sop kozen en het schip gewoon lieten dobberen: de ondergang tegemoet.

Vooral mannen, maar ook vrouwen en kinderen, kochten een plaats voor de reis van hun leven, wat uiteindelijk hun enige reis bleek. ‘Tja, mensen,’ zei ze bij het scheepsheldenreisbureau, ‘we zijn wat overboekt, maar het is maar een klein stukje.’ Woedend maakt me dat. En ik sta naast de stuurlui aan wal: zij rijk, ik machteloos.

Daarna kwamen de kleinere bootjes. Oud, van hout en standaard te klein. Zo’n bootje vergaat, uiteraard, want zes plankjes zijn niet geschikt voor levende mensen.

Van de week hadden we het er tijdens de lunch op het werk kort over. In het nieuws was dat de vluchtelingen voorrang kregen op huurhuizen. Dat leek oneerlijk. Maar wat is oneerlijk? Is het oneerlijk dat wij een huis hebben, en anderen niets? Want even duidelijk: ik denk dat geen van mijn collega’s in een kliko slaapt. Ik heb een statement gemaakt: ‘Ik heb nog liever géén huis, dan dat ik vluchteling zou zijn.’ Daar sta ik achter. En dat doet iedereen toch als hij goed naar zichzelf kijkt?!

Een andere opmerking was: ‘Heb je goed gekeken naar die volle boten? Het zijn alleen maar jonge mannen.’ Ja, en? Zien die er soms gelukkig uit? Hebben zij geen liefhebbende ouders die ze achterlaten? Hebben zij geen vrouw, die zei: ‘Ik hou van je schat, moet je echt gaan?’ Hebben zij geen kleine kindjes met grote groene ogen, die na een dikke knuffel zeiden: ‘Daaag papa! Tot over een poosje!’?
Maar papa komt nooit meer terug. Hij is één van de minstens 2200 mensen die verdronken is, ergens tussen de hoop op een beter leven en de kust van Turkije.

Vandaag was daar de foto van Aylan. Aylan is dat ene mini-slachtoffertje wat in de media ineens een naam kreeg. Iedereen vindt Aylan zielig. Iedereen voelt voor Aylan. Nú ineens wel. Omdat Aylan een naam heeft. Aylan was drie. Zijn broer was vijf. Samen speelden ze een paar maanden geleden nog. Dat kon niet op straat, want buiten speelden de snoodaards van de IS al soldaatje, en daar paste Aylan en zijn broer niet tussen. Wat heeft Aylan allemaal gezien?

Papa en mama zijn wanhopig. Een toekomst voor hun jonge gezin is er niet. En hoewel het dan ergens in mijn hoofd schreeuwt: ‘Hoe simpel kun je zijn!’, besluiten zij, in een wanhoop die wij niet voor kunnen stellen, hun kinderen op hun arm te nemen en de reis aan te gaan. Besluiten zij om hun laatste adem in een rubberbootje te blazen en deze week in te stappen. Maar 20 kilometer, van Amsterdam naar Haarlem, je ziet de overkant liggen! Dat moet te halen zijn. Maar de boot kapseist. Wat moet moeder Rihan, 35 jaar jong, in paniek geweest zijn, voor ook zij verdronk. Gék word je toch, als je daar aan denkt?
image
Deze blog heb ik huilend geschreven. Iedereen weet dat er wat moet gebeuren, maar wat kun je doen? De stroom vluchtelingen zal nog even niet stoppen. Ik stel voor dat het leger een paar keer heen en weer vliegt. Dat de ooievaar in ieder dorp of stad in Nederland (en dat zijn er meer dan 5500) één gezin dropt. Waar we dan samen als gemeenschap voor zorgen. Zouden we dan alleen in Nederland al niet minimaal 1000 Aylannetjes kunnen helpen en ook nog eens 1000 broertjes?

Als Aylan hier voor de deur had gestaan in zijn rode shirtje en zijn blote spillebenen, dan had hij, samen met zijn vader, moeder en broer hier op zolder geslapen. Dan hadden ze morgen alle vier een bruine boterham met boter en dikke hagelslag gegeten. En daarna nóg één, met pindakaas, want daar krijg je spierballen van. Dan had ik Aylan aan het lachen gemaakt. Dan had zijn broer Galip felgekleurde bootjes van Lego mogen maken. Dan had…

Aylan is er niet meer. Zijn vader heeft de kust levend bereikt. Gelukkig? Ik weet het niet. Wat een verdriet. Wat een nachtmerrie is je leven dan. Aylan kan wél begraven worden door iemand die zielsveel van hem houdt. Weliswaar in een vreemd land. Maar in het bijzijn van zijn lieve papa.

Papa, een jonge man, heeft óók een naam. Abdullah, hierbij een warme omhelzing vanuit Nederland!

I have a dream, that one day…
Echt, ik had Martin Luther King moeten heten. Maar ik heet Jells en heb een iets kleiner bereik. Ik schrijf alleen maar.

…voor de papa van Aylan

♡♡♡♡Jells

Like http://www.facebook.com/myjells voor meer van Jells

Struisvogelschoonmaker

Ik zeg het niet graag, maar ik ben in sommige dingen heel slecht. Mijn grootste makke: de schoonmaak. Ik ben een struisvogelschoonmaker: vuil wat je niet ziet, is er ook niet. Maar, zoals ik al eerder heb geschreven: ik heb ook nog eens last van rommelblindheid. En die twee aandoeningen is wel de overtreffende trap. En doordat René hier is komen wonen, en ik weer even moest wennen aan het normale schoolritme, is er even wat achterstallig onderhoud.

Ik werd vandaag met mijn neus op de feiten gedrukt: mijn zoontje wees mij indirect op wat overtallig stof op de tv. Ik bedacht: Tijd voor een zomerschoonmaak. Tot op zekere hoogte.
image Als ik nu terugdenk aan mijn schoonmaakwoede van deze morgen, mis ik iets. Ik weet ook wát ik mis: structuur. Mijn opruimmorgen ging namelijk als volgt:

Ik ben, na de ontdekking van het stof op de tv, heel logisch begonnen met de badkamer. Daar had ik kalk bij het doucheputje en op de kraan. De fles met HG (mijn redder in nood) stond op de trap, en die zag ik staan toen ik op weg naar boven was voor iets anders. Ik ben flink tekeer gegaan met de kalkoplosser. En blinken hoor, dat stukje vloer en kraan! Maar wat doe ik vervolgens: ik laat de rest van de douche, die ook wel een kleine HG aanval kon gebruiken, voor wat het is. Want ik kom een was tegen. Ik stop de was in de wasmachine, en ga daarna naar beneden, eerst ontbijten.

Douche verder schoonmaken? Straal vergeten!

Beneden stop ik een stuk ontbijtkoek in mijn mik en zie ik dat het oud papier mijn keuken probeert over te nemen. Dus ruim ik het oud papier op. Wat schetst mijn verbazing: Ik kom een paar waterschoenen tegen onder wat Ligadoosjes. Verrek! Die heb ik morgen nodig. Oh, handig is dan wel dat Owen ook direct kleren heeft waarin hij kan zwemmen. Waterschoentjes even in de gang op de grond en hop, naar boven. Wat zie ik daar op de overloop? Een doos met handdoeken van mijn wederhelft. Meeverhuisd afgelopen week, maar nog niet opgeruimd. Dat doen we gelijk even.

Zwemkleren pakken? Straal vergeten.

Handdoeken liggen in de kast, de was is inmiddels klaar. Lekker buiten hangen! Beneden gekomen, zie ik de waterschoentjes staan. Oh ja, dát ging ik boven doen! Ik bedenk dat Owen ook moet gymen dinsdag. Hoe goed voorbereid ben ik, wanneer er al een tas met gymspullen aan de kapstok hangt! Gewapend met zwemkleren én gymkleren kom ik beneden. Zwemkleren in een tas en de gymkleren even op het aanrecht want bij de gymkleren horen ook zijn nieuw gekochte gymschoenen. Nergens te vinden. Zoeken maar! Tijdens mijn zoektocht vind ik de surround set en bijbehorende draadjes die nog aangesloten moet worden.

De gymschoenen? Straal vergeten.

Ik bedenk dat René de dvd speler aan mag sluiten en pak de stofzuiger. De vensterbank zuig ik gewoon mee, die zag eruit om op te vreten. Als je van dooie vliegen en verlepte plantenblaadjes houdt… Ik heb alles gezogen, zelfs de spinnenraggen van het plafond. Tijdens het opbergen van de stofzuiger zie ik de gymschoenen. De gymkleren hangen nu netjes voorbereid aan de kapstok. Wat een geluk! En aangezien René niet zo’n zin had om mee te doen in deze opruimwoede, heb ik ook nog maar even de surround set aangesloten. Ik kan dat! Puntje bij paaltje: ik heb alles gedaan wat ik wilde maar in een bere-ingewikkelde volgorde!

Structuur? Straal vergeten!

Soms schaam ik me wel eens voor mezelf, en ben ik er ook helemaal klaar mee. Maar de volgende dag begin ik weer vol goede moed met troep maken, zo ben ik. Dan ga ik weer prat op de tekst van het bordje in mijn keuken: ‘georganiseerde mensen zijn gewoon te lui om naar dingen te zoeken.’

Ik ga nu weer beginnen bij het begin: Owen zijn naam wegvagen met een doekje. Heel gestructureerd, letter voor letter. En ik begin gewoon bij de eerste letter die eigenlijk de laatste is… Zucht.

♡Jells

MyJells blijven volgen? Like http://www.facebook.com/myjells gewoon even and keep smiling!